Saʿeb Tebrizi, pers. صائب تبریزی (właściwie: Mirza Mohammad Ali Tebrizi), ur. ok. 1592 w Tebrizie - zm. 1676 w Isfahanie – perski poeta epoki Safawidów, czołowy przedstawiciel stylu indyjskiego.
thumb| wraz z jego popiersiem Był synem bogatego kupca, który został przesiedlony z Tebrizu do Isfahanu przez szacha Abbasa (1587–1629), i to tam Saʿeb wychował się i rozpoczął działalność literacką. Jak wielu perskich poetów tej epoki uznał, że dwór Wielkich Mogołów oferuje większe możliwości robienia kariery i w 1624/25 wyruszył do Indii. Po drodze nawiązał przyjaźń z namiestnikiem Kabulu, Ahsan Allahem Zafar Chanem, który został jego patronem. Chociaż w 1628 wraz z Zafar Chanem odwiedził dwór Szahdżahana (1628–1658), to wydaje się że wbrew późniejszej tradycji nie doczekał się z rąk cesarza żadnych szczególnych łask. W 1632, kiedy Zafar Chan został namiestnikiem Kaszmiru, na wezwanie swojego ojca powrócił do Iranu.