Mija dwadzieścia lat, aż dach domu zostaje zdjęty i ktoś ponownie zauważa butelkę. Butelka nie rozumie języka, który słyszy, bo dwadzieścia lat ciszy niczego jej nie nauczyło. Zostaje umyta i czuje się znów młoda i przezroczysta, ale kartka przepada w czasie mycia.
Butelka zostaje napełniona ziarnem, zakorkowana i starannie zapakowana. Nie widzi światła, lecz odbywa podróż, której celu nie zna, aż zostaje rozpakowana. Rozpoznaje wreszcie swój ojczysty język i czuje, że wróciła do domu. Trafia do piwnicy, gdzie ma pozostać zapomniana, lecz czuje się tam dobrze. Pewnego dnia butelka zostaje wyjęta na uroczystość w ogrodzie, gdzie służy jako lampion. Otoczona światłem i muzyką, czuje się znów potrzebna i szczęśliwa.
Przechodzi obok niej para zakochanych, co przypomina jej dawną historię miłosną. Potem trafia do handlarza winem, zostaje napełniona i sprzedana baloniarzowi. Podczas lotu balonem widzi świat z góry i czuje, że osiąga szczyt swojego życia. Butelka spada z balonu z zawrotną prędkością i robi koziołki w powietrzu. Czuje się młoda i szalona, choć jest tylko do połowy pełna winem. Rozbija się o dach, a jej odłamki rozpraszają się po całym podwórzu. Tylko szyjka butelki pozostaje cała, jakby przecięta diamentem.