W grudniu 1934 roku otworzył kolejny teatr lalkowy - Teatr Marionetek Miniatury, wystawiający do połowy 1935 roku przedstawienia dla dzieci oraz spektakle rewiowe dla dorosłych (wzorowane na włoskim Teatro dei Piccoli).
W latach 1935-1936 był fotoreporterem "Dziennika Poznańskiego", a następnie uczestniczył w objazdach po Polsce zespołu poznańskiego Teatru Narodowego, sporadycznie przy tym występując (1936-1938). W 1938 roku wraz z Janem Sztaudyngerem założył pierwsze w Polsce stowarzyszenie lalkarzy - Wielkopolską Rodzinę Marionetkarzy. Pod egidą Stowarzyszenia w tym samym roku powstał Teatr Marionetek Błękitny Pajac, którego kierownictwo objął Poloński. Teatr działał do 1939 roku (od czerwca 1939 roku jako zespół objazdowy).
Lata II wojny światowej spędził w Poznaniu, a następnie w Gliwicach, gdzie pracował jako fotograf w teatrach niemieckich. Na początku 1945 roku przedostał się do Częstochowy, gdzie najpierw był pracownikiem technicznym tamtejszego Teatru Miejskiego, a następnie referentem Miejskiego Urzędu Informacji i Propagandy. Założył również Teatr Marionetek Chochlik, który prowadził do lipca 1945 roku. Powrócił do Gliwic, gdzie pracował do końca życia. Początkowo pracował jako fotoreporter, kierownik artystyczny Teatru Pancerniaków oraz kierownik domu kultury.