Po uzyskaniu zgody Rady Zakonu w 1643, adaptacji niewykorzystanych pomieszczeń szpitalnych oraz odpowiednich przygotowaniach 30 października 1652 benedyktynki przeniosły się do nowej siedziby, gdzie pozostają do dziś.
Wielkim dobroczyńcą klasztoru była Donna Aloisietta Dorel Pecos, która wyposażyła klasztor w wiele przedmiotów, a także pokryła koszty wybudowania w 1679 kościoła obok klasztoru jako ex-voto za ustąpienie epidemii dżumy. Przekazała też szaty liturgiczne i inne przedmioty sakralne dla świątyni.
W historii klasztoru siostry dwukrotnie zmuszone były opuścić budynek: w latach 1798–1800 zakonnice przebywały w Mdinie na polecenie francuskich najeźdźców, po raz drugi zakonnice przenoszą się do Mdiny w latach 1940–44 w obliczu ciężkiego bombardowania wroga (inne źródła podają Vallettę jako miejsce przenosin).
Po powrocie z „wygnania” 22 lipca 1944 siostry włożyły wiele pracy w zmiany strukturalne w klasztorze, zawsze zgodnie z Regułą św. Benedykta, która zalecając dostosowanie się do otoczenia, musi również dostosować się do potrzeb. Z zewnątrz klasztor niewiele się zmienił i pozostał prawie taki sam, jak w przeszłości, ale od wewnątrz istniała potrzeba zmian, aby nawet zakonnice mogły dostosować się do wymogów i życia naszych czasów.