Tadeusza Dzierżykray-Rogalskiego, który wywarł wielki wpływ na ukształtowanie jej sylwetki jako nauczyciela akademickiego oraz na wybór tematyki badań naukowych.
W 1960 uzyskała stopień doktora medycyny na podstawie rozprawy Badania morfologiczne nad mięśniem poprzecznym klatki piersiowej.
Habilitowała się w 1968 na podstawie dysertacji Różnice płciowe krtani człowieka. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymała w 1982.
Od 1976 do 2000 była kierownikiem macierzystego zakładu, pełniąc te obowiązki do przejścia na emeryturę.
Praca naukowo-dydaktyczna Tematyka naukowa obejmowała badania w zakresie morfologii i zmienności w rozwoju osobniczym tkanek miękkich i krtani ludzkiej, jak też ocenę cech somatycznych z uwzględnieniem aspektów antropometrycznych i fizjologicznych płodów, noworodków, dzieci i osób dorosłych.
Była autorem ponad 60 prac naukowych drukowanych w czasopismach krajowych i zagranicznych. Wypromowała pięciu doktorów nauk medycznych.