Nagle ktoś stwierdza, że jest fałszywą monetą, która nie nadaje się do użytku. Szyling nie może uwierzyć, że to o nim mówią, bo wie, że jest wykonany z dobrego srebra i ma prawidłowy znak. Mężczyzna, który go posiada, wydaje go w ciemności, a potem inni odrzucają go jako bezwartościowego. Szyling drży za każdym razem, gdy ktoś próbuje go potajemnie wydać. Czuje się nieszczęśliwy i niezrozumiany, bo świat ocenia go powierzchownie, nie znając jego prawdziwej wartości.
W końcu trafia do ubogiej kobiety, która dostaje go jako zapłatę za ciężką pracę. Kobieta, nie mogąc się go pozbyć, postanawia oszukać bogatego piekarza, choć wie, że to nieuczciwe. Piekarz rozpoznaje fałszywą monetę i rzuca ją kobiecie w twarz, co sprawia, że szyling czuje się jeszcze gorzej. Biedaczka lituje się nad nim, przebija w nim dziurkę, przewleka nitkę i daje go dziecku sąsiadki jako talizman szczęścia. Dziecko nosi monetę na szyi jak medalion, całuje ją i śpi z nią na piersi, co daje szylingowi poczucie ciepła i miłości.