W tym okresie rozwijał koncepcję teologii rozwoju, publikując artykuły w czasopiśmie „Seminário” (później „Ponto Homem”).
Po zamachu stanu w Brazylii w 1964 i przejęciu władzy przez juntę wojskową, udał się na emigrację. Przebywał kolejno w Urugwaju, Boliwii i Chile, gdzie rozwijał idee teologii rewolucyjnej. W 1973 opublikował przełomowe dzieło Teología desde la praxis de la liberación, które zapoczątkowało jego istotny wkład w rozwój teologii wyzwolenia.
Po obaleniu rządu Salvadora Allende przeniósł się do Kostaryki. W 1974, wraz z m.in. Franzem Hinkelammertem i José Duque, współtworzył w San José Departamento Ecuménico de Investigaciones (DEI) – ośrodek badań i debat teologicznych, który stał się jednym z głównych centrów intelektualnych teologii wyzwolenia w Ameryce Łacińskiej. W 1976 był współzałożycielem Ekumenicznego Stowarzyszenia Teologów Trzeciego Świata, a później także Brazylijskiego Towarzystwa Teologii i Studiów Religijnych.
W 1981 powrócił do Brazylii, obejmując stanowisko profesora filozofii edukacji i komunikacji na Uniwersytecie Metodystycznym w Piracicaba (stan São Paulo). Łącznie spędził 12 lat na emigracji, m.in. w Niemczech i krajach Ameryki Łacińskiej.