W 1932 ukończył XIX kurs unifikacyjno-doskonalący dla kapitanów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie oraz 4-miesięczny kurs oficerów sztabowych lotnictwa w Wyższej Szkole Wojennej w WarszawieMSWojsk, Dziennik Personalny R. 13 nr 13 (09/12/1932), s. 443..
W 1933 został awansowany na stopień majoraMSWojsk, Dziennik Personalny R. 14 nr 3 (14/03/1933), s. 47. i przeniesiony z powrotem do Szkoły Orląt, początkowo na stanowisko dowódcy dywizjonu podchorążychMSWojsk, Dziennik Personalny R. 15 nr 2 (26/01/1934), s. 11., a w 1934 dyrektora nauk. Do jego zadań należało przeorganizowanie wyszkolenia z systemu dwuletniego na trzyletni oraz powrotu do szkolenia pilotów, z którego zrezygnowano w 1926. Po wykonaniu tego zadania, w 1936 przydzielono go na pierwszy eksperymentalny kurs Wyższej Szkoły Lotniczej, która oferowała najbardziej zaawansowany kurs dostępny wówczas dla oficerów lotnictwa w Polsce.
Jako absolwent Wyższej Szkoły Lotniczej z piątą lokatą na 21 uczestników kursu ponownie trafił do 1 Pułku Lotniczego z rozkazem rozbudowy lotnictwa bombowego. Zajął się organizacją nowego V Dywizjonu Bombowego, a w 1938 został organizatorem i dowódcą Zgrupowania Bombowego, składającego się ostatecznie z trzech dywizjonów i 54 samolotów bombowych w linii.