Trafił do Obozu Lotnictwa Polskiego w Blackpool, gdzie organizował komórkę Inspektoratu Lotnictwa oraz był odpowiedzialny za dobór kadr do jednostek liniowych.

W latach 1941–1942 był polskim komendantem stacji bombowych RAF Syerston i RAF Hemswell, na których stacjonowały polskie dywizjony nr 300, 301, 304 i 305. W 1942 pięciokrotnie ochotniczo brał udział w nocnych lotach bojowych na Niemcy: na Kilonię, na Kolonię, na Hamburg i dwukrotnie na Essen, za co został po raz trzeci odznaczony Krzyżem Walecznych. W tym roku uzyskał też awans na stopień pułkownika. Wszedł wówczas do grona najwyższych stopniem oficerów Polskich Sił Powietrznych, a w 1943 rozpatrywano jego kandydaturę na stanowisko dowódcy tej broni.

Kolejną misją Stanisława Luzińskiego było wybranie rezerw dla lotnictwa polskiego wśród żołnierzy Armii Polskiej na Wschodzie. Misja ta trwała od października 1942 do marca 1944 i w jej ramach przeprowadził on selekcję 2 tys. żołnierzy, 1 tys. żołnierek Pomocniczej Lotniczej Służby Kobiet oraz 700 junaków na terenie Iraku, Indii, Palestyny, Egiptu, Tanganiki, Ugandy, Kenii, Rodezji Północnej i Rodezji Południowej.