Dardo, później TA 31 – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, główny okręt typu Dardo. Nosił znaki burtowe DR i DA. Zbudowany w Genui we Włoszech, zwodowany w 1930 roku, wszedł do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1932 roku. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Po zatonięciu w porcie we wrześniu 1941 roku był remontowany do chwili kapitulacji Włoch. Zdobyty w 1943 roku przez Niemcy, został wcielony w 1944 roku do służby w Kriegsmarine pod oznaczeniem TA 31. Został samozatopiony w Genui 24 kwietnia 1945 roku.
Uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm w zdwojonych stanowiskach i sześć wyrzutni torped oraz małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza, której skład był zmienny. Jego wyporność standardowa wynosiła 1220 ton, a pełna około 2000 ton. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość projektowa wynosiła 38 węzłów, lecz realna podczas wojny około 30 węzłów.