Od maja do 5 lipca 1921 wziął udział w III powstaniu śląskim jako adiutant batalionu szturmowego 1 pułku piechoty. 25 sierpnia został skierowany do Szpitala „Domu Inwalidów”, a następnie do kadry batalionu zapasowego 35 pp. W styczniu 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 35 pp. Później został przeniesiony w rezerwie do 57 pułku piechoty w Poznaniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 2264. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas w grupie oficerów „przebywających stale zagranicą”.
W marcu 1922 wyjechał do Brazylii jako delegat Urzędu Emigracyjnego, gdzie początkowo kontynuował leczenie z ran odniesionych na wojnach. Później pracował w szeregu fabryk, firmach i warsztatach w Brazylii, Argentynie, Boliwii, Paragwaju i Urugwaju, specjalizując się w naprawie maszyn do pisania i rachowania. W międzyczasie (1927–1928) pracował w Buenos Aires jako dziennikarz polityczny oraz pracownik Wydziału Konsularnego Poselstwa RP.