Testy zakończyły się sukcesem co zaowocowało 13 maja 1940 roku oddaniem samolotu bo prób wojskowych na lotnisku w Dübendorf. Po wymianie śmigła na docelowe EW-7V w miejsce Ratier 1607, wynik przeprowadzanych prób zrobił się pozytywny. Prototyp został zniszczony podczas prób statycznych.
Produkcja 17 maja 1940 roku rząd Szwajcarii zaciągnął pożyczkę na zakup 57 samolotów C-36. Pospieszna decyzja mogła zostać umotywowana atakiem Niemiec na Francję 10 maja 1940 roku. Kontrakt na seryjną produkcję został podpisany 29 lipca 1940 roku. Postawiono przy podpisywaniu kontraktu wymóg prędkości 470 km/h w locie poziomym. W celu osiągnięcia tej prędkości uznano, że konieczne jest zamontowanie chowanego podwozia. Żaden z zespołów inżynierów nie posiadał jednak doświadczenia w projektowaniu tego typu mechanizmów. Pierwotnym rozwiązaniem była próba zakupu rozwiązań technologicznych od firmy Dowty. Sytuacja polityczna w Europie nie pozwoliła na nawiązanie umowy handlowej z żadnym z państw. Postanowiono na samodzielne prace w celu opracowania mechanizmu. W październiku 1940 roku zwiększono zamówienie do 100 sztuk, a w lipcu następnego roku do 200 sztuk. Wzorzec produkcyjny o numerze C-401 oblatano 23 listopada 1941 roku. Samolot osiągnął prędkość 476 km/h na wysokości 4800 metrów.