Anioł całuje kwiat pochodzący z niebiańskiego ogrodu. Odrywa się maleńki listek i spada na dobrą ziemię w lesie. Listek zapuszcza korzeń i zaczyna rosnąć pośród innych roślin. Nowa roślina rośnie szybciej niż wszystkie inne. Oset zarzuca jej, że nie ma swojego miejsca i że nie może jej znieść.
Nadchodzi zima, roślinę przykrywa śnieg. Spod śniegu bije od rośliny szczególny blask. Na wiosnę roślina zakwita i staje się najpiękniejszą w całym lesie. Profesor botaniki bada roślinę, ale nie znajduje jej w żadnym atlasie. Naukowiec twierdzi, że to jakaś odmiana, której nie zna. Oset i pokrzywa drwią z faktu, że roślina nie jest uwzględniona w żadnym systemie. Drzewa widzą, że to nie ich rodzaj, ale milczą, co uznają za najbezpieczniejszą postawę.
Do lasu przychodzi uboga pobożna dziewczyna. Ma czyste serce i jest głęboko wierząca. Posiada starą Biblię. Z codziennej lektury czerpie pocieszenie i natchnienie. Dziewczyna staje przed cudowną rośliną, zachwyca się jej zapachem i barwą kwiatów. Odczuwa duchowe uniesienie. Pochyla gałązkę, by lepiej przyjrzeć się kwiatowi, ale go nie zrywa. Zabiera tylko jeden zielony liść i wkłada go do swojej starej Biblii. Gdy dziewczyna umiera, wkładają jej pod głowę Biblię z liściem. Liść jest wciąż świeży i zielony.