Kazimierz Bielawski (ur. 23 stycznia 1893 w Rzeszowie, zm. 1 września 1965 w Krakowie) – doktor medycyny, oficer dyplomowany w stopniu komandora Polskiej Marynarki Wojennej, polski działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 23 stycznia 1893 w Rzeszowie jako syn Walentego (1861–1935) i Wandy z Madeyskich w rodzinie szlacheckiej. Do szkoły Podstawowej uczęszczał w Brzeżanach, następnie uczył się w Gimnazjum w Bąkownicy a następnie Brzeżanach. Dalszą naukę podjął w 1911 roku na Uniwersytecie Lwowskim na kierunku lekarskim. We wrześniu 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, dostał przydział jako dowódca patrolu sanitarnego w 1 Pułku Piechoty. Brał udział w walkach pod Winiarami i Korczynem. W kwietniu 1915 roku został skierowany do Szpitala Legionowego stacjonującego w Kamieńsku gdzie prowadził przychodnię chirurgiczną. Szpital później był dyslokowany do Kozienic i Dęblina. W trakcie przebijania się przez front w okolicach Rarańczy dostał się do niewoli austriackiej, po zwolnieniu przebywał w Kołomyi gdzie został internowany przez Ukraińców. W listopadzie 1916 roku jako chorąży sanitarny pracował jako asystent oddziału chirurgicznego, brał udział w walkach Polskiego Korpusu Posiłkowego na froncie bukowińskim. Od lutego do października 1918 roku więziony był w Huszt i Marmaros Sziget.