Lampo – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej, główny okręt typu Folgore (Dardo II serii). Nosił znak burtowy LP. Zbudowany w Neapolu, zwodowany w 1931 roku, wszedł do służby w marynarce włoskiej Regia Marina w 1932 roku. Służył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Uszkodzony w bitwie w obronie konwoju Tarigo 17 kwietnia 1942 roku, został wyremontowany po ponad roku. Zatopiony 30 kwietnia 1943 roku przez lotnictwo u wybrzeży Tunezji.

Wyporność standardowa okrętu wynosiła 1238 ton, a pełna początkowo około 1900 ton. Uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm w zdwojonych stanowiskach i sześć wyrzutni torped oraz małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość projektowa wynosiła 38 węzłów, lecz realna podczas wojny około 30 węzłów.

Projekt i budowa „Lampo” należał do typu czterech włoskich niszczycieli, znanego w literaturze jako typ Folgore, określanego też przez marynarkę włoską jako druga seria typu Dardo. Stanowiły modyfikację konstrukcji typu Dardo (Freccia), w której zmniejszono szerokość kadłuba o pół metra, aby zwiększyć prędkość. Oprócz tego turbiny parowe systemu zamieniono na turbiny Belluzzo.