Następnie masuje się kolejne obszary ciała w ustalonej sekwencji segmentarnej – typowo: najpierw kręgosłup (od odcinka lędźwiowego ku górze), potem grzbiet, obręcz barkową i kark, dalej szyję i głowę, następnie klatkę piersiową, okolicę brzucha, miednicę z pośladkami, a na końcu kończyny. Zachowanie tej kolejności ma na celu odpowiednie pobudzenie struktur w danym segmencie i uzyskanie efektu terapeutycznego we właściwych strefach refleksorycznych. W masażu segmentarnym stosowane są zarówno klasyczne techniki masażu (takie jak głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, wibracja) jak i specjalne chwyty wypracowane dla tej metody. Do charakterystycznych chwytów segmentarnych należą m.in.: piłowanie (przesuwanie i jednoczesne rozcieranie fałdu skórnego między dłońmi wzdłuż przebiegu segmentów), śrubowanie (koliste rozcieranie opuszkami palców przy kręgosłupie), chwyt międzykolcowy (energiczne ugniatanie tkanek wzdłuż wyrostków kolczystych kręgosłupa), rolowanie (przesuwanie uchwyconego fałdu skórnego wzdłuż pleców) oraz wstrząsanie miednicy (oscylacyjne ruchy miednicą wykonywane u pacjenta w pozycji leżącej).