thumb|Członkowie Międzynarodowego Komitetu ds. Strefy Bezpieczeństwa w Nankinie, 13 grudnia 1937 roku thumb|Schronisko dla uchodźców w Nankińskiej Strefie Bezpieczeństwa w 1937 roku Nankińska Strefa Bezpieczeństwa (; pinyin: Nánjīng Ānquán Qū; , Nankin Anzenku lub 南京安全地帯, Nankin Anzenchitai) – samozwańcza strefa zdemilitaryzowana utworzona dla chińskiej ludności cywilnej przez cudzoziemców przebywających w Nankinie w obliczu rychłego japońskiego zwycięstwa w bitwie o Nankin 13 grudnia 1937 roku.
Już w trakcie bitwy o Szanghaj Japończycy bombardowali Nankin, powodując śmierć znacznej liczby cywilów. Aby zapobiec dalszym ofiarom, Han Lih-wu i liczni emigranci mieszkający w Nankinie starali się utworzyć w mieście strefę neutralną dla uchodźców. Wzorując się na Szanghajskiej Strefie Bezpieczeństwa (prowadzonej przez jezuitę o. Roberta Jacquinota de Besange’a) w Szanghaju, wyznaczyli oni obszar o powierzchni 3,86 km² w zachodniej części Nankinu, mając nadzieję na to, że obecność cudzoziemców zapewni bezpieczeństwo tego obszaru. 22 listopada został formalnie powołany Międzynarodowy Komitet ds. Strefy Bezpieczeństwa, a w celu zapewnienia normalnego funkcjonowania strefy powołano Komitety ds. Warunków Sanitarnych, Zakwaterowania i Wyżywienia.