Wiosną 1908 wyjechał do Krakowa, gdzie był sekretarzem Zarządu Oddziału Zagranicznego PPS-Lewicy i współzałożycielem Robotniczego Stowarszyszenia Spozywców „Naprzód”. W 1909 podjął pracę w Towarzystwie Naftowym „Premier” w Borysławiu, został tam organizatorem Powszechnej Spółdzielni Spożywców Pracowników Naftowych oraz do 1914 członkiem komitetu miejskiego Polska Partia Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Wykładał historię na kursach Związku Strzeleckiego, od 1914 zatrudniony w intendenturze Legionów Polskich w Krakowie. W 1917 aktywny przy budowie struktur PPS w Zagłębiu Dąbrowskim, a od 1917 ponownie w Borysławiu, gdzie podjął prace w przemyśle naftowym.

W Borysławiu działał w PPSD i po zjednoczeniu od 1919 PPS, działał w Komitecie Aprowizacyjnym (1919–1921). Następnie pracował krótko jako dyrektor firmy Apronaft (zajmującej się żywieniem robotników naftowych), potem kierownik działu materiałowego w Koncernie Galicyjskie Gwarectwo Naftowe „Harklowa” Lwów, dyrektor Powiatowej Kasy Chorych w Drohobyczu (1924–1929) oraz pracownik Komitetu Budowy Domów Robotniczych w Borysławiu (od 1930). Został szefem komitetu PPS w Borysławiu i tamtejszego Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego.