Jego działalność pomocowa dla uchodźców, w tym negocjowanie krótkiego rozejmu między armią chińską a japońską, umożliwiającego ewakuację cywilów i rannych z obszaru działań wojennych, przyniosła mu szeroką rozpoznawalność w Szanghaju.
W 1937 roku, po wybuchu II wojny chińsko-japońskiej, zapoczątkował „Model de Besange”, tworząc Szanghajską Strefę Bezpieczeństwa, zwaną też „Strefą Bezpieczeństwa Jacquinot de Besange”. Była to strefa zdemilitaryzowana dla chińskiej ludności cywilnej, położona w części przylegającej do . Zarządzał nią międzynarodowy komitet złożony z przedstawicieli społeczności amerykańskiej, brytyjskiej i francuskiej, a nadzorowała ją chińska policja. Strefa ta uratowała życie tysiącom ludzi w latach 1937–1940, kiedy to została zniesiona po opuszczeniu Szanghaju przez de Besange. Oprócz utworzenia Strefy Bezpieczeństwa, de Besange był również odpowiedzialny za utworzenie obozów dla uchodźców w sierocińcu Tu-seh-weh (wymowa szanghajska; w chińskim standardowym: ) i koledżu Fudan, aby zapewnić schronienie uchodźcom uciekającym ze strefy wojennej.