Karol Józef de Virion herbu Leliwa (ur. 22 sierpnia 1749 w Nancy, zm. w 1817 w Bychowszczyźnie) – polski lekarz, chirurg i szlachcic, pochodzący z Francji. Doktor medycyny, medyk chorągwi skarbowej, naczelny lekarz wojsk litewskich, nadworny konsyliarz, członek Zakonu Maltańskiego.
Kawaler medalu „Merentibus” i orderu Legii Honorowej.
Życiorys Karol urodził się we Francji, przybył do Rzeczypospolitej ok. 1775 roku. Z wykształcenia był lekarzem i chirurgiem, dlatego początkowo pracował u Radziwiłłów w Nieświeżu. Z czasem zaczął prowadzić prywatną praktykę w Grodnie. Sprawował też funkcję medyczną w chorągwi skarbowej, posługując się tytułem „medicus serenissimae Reipublicae”.
W latach 1778–1781 był wykładowcą w szkole lekarskiej w Grodnie, którą założył Antoni Tyzenhauz h. Bawół, aż do chwili zamknięcia uczelni. Pomimo, że nostryfikował dyplom na Uniwersytecie Wileńskim i uzyskał tytuł doktora medycyny, nie przyjął jednak propozycji objęcia tamtejszej katedry anatomii, pozostając jedynie członkiem korespondentem uczelni.