Haig i Foch, dowódca Północnej Grupy Armii, chcieli, aby rezerwy znajdowały się bliżej, by móc wykorzystać przełom pierwszego dnia. Francuzi zgodzili się na przesunięcie rezerw bliżej frontu, ale nadal uważali, że nie powinny być angażowane do walki przed drugim dniem ofensywy.
Siły niemieckie składały się z czterech korpusów. IV Korpus (Six von Armin) składał się ze 117 Dywizji (Ernst Kuntze), 8 Dywizji (Thilo von Hanstein), 7 Dywizji (Johannes Riedel) i 123 Dywizji (Saksońskiej; Karl Lucius). VII Korpus (Hermann von François) składał się z 14 Dywizji (Constantin von Altrock). II Korpus Bawarski (Otto von Stetten) składał się z 9., 17 i 18 Bawarskiego Pułku Piechoty. Z kolei Korpus Gwardii składały się z 1 Dywizji Gwardii (Eitel Friedrich, książę pruski) i 2 Dywizji Gwardii (Maximilian von Höhn). Ponadto istniał X Korpus Rezerwowy (Robert Kosch) składający się z 2 Dywizji Rezerwowej Gwardii (Paul Weese).
Bitwa pod Loos była trzecim starciem, w którym specjalistyczne kompanie Royal Engineers zostały użyte do kopania tuneli pod ziemią niczyją, aby umieścić ładunki wybuchowe pod liniami niemieckich okopów, gotowe do zdetonowania o godzinie zero.