Wśród wszystkich róż w ogrodzie znajduje się jedna, która ukrywa się niemal całkowicie za innymi. Ta róża ma wadę: jej łodyga jest krzywa, a liście po jednej stronie nie odpowiadają tym po drugiej. W samym środku kwiatu wyrasta mały, zdeformowany zielony listek. Wiatr całuje tę różę w policzek, a ona myśli, że to znak wyróżnienia. Czuje się wyjątkowa, bo jest inna niż pozostałe i uznaje swój defekt za zaszczyt. Motyl siada na niej i całuje jej płatki, ale róża pozwala mu odlecieć. Pojawia się ogromny konik polny, siada na innej róży i w miłosnym uniesieniu pociera nóżki. Róża z zielonym listkiem dostrzega spojrzenie konika polnego, który zdaje się mówić: „Mógłbym cię zjeść z miłości!”. Nocą słowik śpiewa, a róża z defektem myśli, że to dla niej i czuje się najszczęśliwsza ze wszystkich.

Do ogrodu przychodzą dwaj panowie palący cygara i rozmawiają o różach i tytoniu. Postanawiają sprawdzić, czy róże mogą znieść dym i wybierają właśnie tę z defektem. Róża uważa to za kolejne wyróżnienie i z radością zielenieje od dymu i samozadowolenia. Tymczasem inna, piękna róża trafia do bukietu dla młodego mężczyzny, który zabiera ją na bal do teatru. Podczas przedstawienia bukiet z różą zostaje rzucony tancerce, ale róża wypada z bukietu i łamie się.