Bylica miotłowa (Artemisia scoparia Waldst. & Kit.) – gatunek roślin z rodziny astrowatych. Występuje w niemal w całej Eurazji z wyjątkiem zachodnich i północnych krańców Europy oraz północno-wschodnich i południowych krańców Azji. Rośnie też w północno-wschodniej Afryce w Egipcie. Jako introdukowany obecny jest w Wielkiej Brytanii, na Archipelagu Malajskim, Półwyspie Indochińskim oraz w stanie Maryland w Ameryce Północnej. W Polsce uznawana jest za gatunek rodzimy na Lubelszczyźnie i wzdłuż środkowej i dolnej doliny Wisły. Poza tym występuje jako gatunek zawlekany na rozproszonych stanowiskach w całym kraju. Gatunek ekspansywny.

Morfologia thumb|left|200px|Koszyczki thumb|left|200px|Liście Pokrój Roślina zielna z cienkim, wrzecionowatym korzeniem i jedną, dwiema lub trzema, sztywno wzniesionymi łodygami osiągającymi od 30 do 60 cm, rzadko do 80 cm wysokości. Młode łodygi są owłosione, później łysieją. Zwykle są purpurowobrunatne i rozgałęziają się od nasady. Liście Dolne liście ogonkowe, dwu- i trzykrotnie pierzastosieczne, zasychają w czasie kwitnienia. Środkowe i wyższe liście siedzące, podwójnie lub pojedynczo pierzastosieczne, najwyższe są niepodzielone. Odcinki liści są nitkowate, osiągają 1 mm szerokości i 5–15 mm długości.