Po tym, jak Adolf Hitler został kanclerzem Niemiec, „befsztyki” kontynuowały swoją działalność, rozprawiając się z komunistami i socjaldemokratami (reprezentowanymi odpowiednio przez Komunistyczną Partię Niemiec i Socjaldemokratyczną Partię Niemiec), w latach 30. XX wieku, przy czym slogan ten był popularny już w 1933 roku.
Ernst Röhm i SA Ernst Röhm, założyciel i dowódca Sturmabteilung, rozwinął kult swojej osoby w szeregach SA, poprzez który wielu członków dążyło do rewolucyjnego reżimu socjalistycznego, radykalizując SA. Röhm i duża część partii nazistowskiej popierała 25-punktowy program narodowosocjalistyczny ze względu na jego postrzegane stanowiska socjalistyczne, rewolucyjne i antykapitalistyczne, oczekując, że Hitler spełni swoje obietnice, gdy w końcu dojdzie do władzy. Jak stwierdzili historycy David G. Williamson i Jean-Denis Lepage, ponieważ Röhm żywił „znaczną sympatię do bardziej socjalistycznych aspektów programu nazistowskiego”, „zdrajcy komuniści i socjaliści przez wiele lat wstępowali do partii nazistowskiej, gdzie byli pogardliwie nazywani „befsztykami”.