Od tego czasu na temat DEA lub jej zastosowania w rozwiązywaniu różnych problemów napisano wiele książek i artykułów.
Począwszy od modelu CCR, nazwanego na cześć jego twórców Charnesa, Coopera i Rhodesa, w literaturze zaproponowano wiele rozszerzeń metody DEA. Obejmują one m.in. modyfikacje domyślnych założeń modelu, takich jak orientacja na nakłady i efekty, rozróżnienie efektywności technicznej i alokacyjnej, wprowadzenie ograniczonej możliwość redukcji (ang. limited disposability) nakładów/efektów czy zmiennych efektów skali. Istnieją również podejścia, które wykorzystują wyniki DEA do bardziej zaawansowanych analiz, takie jak stochastyczna DEA (ang. ) czy analiza efektywności krzyżowej (ang. ).
Opis techniczny W przypadku jednego nakładu i jednego efekty efektywność jest po prostu ilorazem uzyskanego efektu do wykorzystanego nakładu, zaś porównanie kilku podmiotów/DMU na tej podstawie jest trywialne. Jednak w miarę zwiększania liczby nakładów lub efektów obliczanie efektywności staje się złożone.