Ponadto, ponieważ wyznaczanie granicy możliwości produkcyjnych odbywa się empirycznie, istnieją wytyczne dotyczące minimalnej wymaganej liczby jednostek DMU niezbędnej do uzyskania odpowiedniej zdolności dyskryminacyjnej przy założeniu jednorodności próby: minimalna liczba DMU powinna znaleźć się przedziale pomiędzy podwojoną sumy nakładów i efektów (czyli ) i dwukrotnością iloczynu nakładów i efektów ( ).
Do zalet metody DEA zalicza się:
brak konieczności jawnego określania matematycznej postaci funkcji produkcji; możliwość jednoczesnego uwzględnienia wielu nakładów i efektów; możliwość wykorzystania dowolnej skali pomiarowej dla nakładów i efektów (choć zmienne porządkowe przedstawiają pewne wyzwanie); możliwość analizy źródeł nieefektywności i ich ilościowej oceny dla każdej ocenianej jednostki; możliwość ustalenia, względem których jednostek DMU oceniana jest dana jednostka, dzięki zastosowaniu dualnego problemu optymalizacyjnego.
Do wad metody DEA należą: