Najbardziej radykalne i zaskakujące zestawienie względem poprzedniej wariacji w całym cyklu.
Wariacja 22. Tempo Allegro molto, metrum 4/4. Wariację otwiera cytat z Notte e giorno faticar Mozarta z Don Giovanniego, jej charakter jest lekko humorystyczny. Leporello narzeka w tej arii na uciążliwość swojej pracy oraz na fakt niewdzięczności ze strony swojego pana, co może stanowić aluzję do stosunków pomiędzy Diabellim a Beethovenem lub być odwołaniem do ówczesnej sytuacji politycznej.
Wariacja 23. Tempo Allegro assai, metrum 4/4. Parodia etiudy (ćwiczenie palcowania) Johanna Baptista Cramera z 1804 roku.
Wariacja 24. Fughetta-Andante, metrum 3/4. Mała fuga (fughetta) w ścisłej formie, ze wskazówką wykonawczą: Una corda, sempre legato. Aluzja do preludium organowego Kyrie. Gott Vater in Ewigkeit. Alio modo. Manualiter z Clavier-Übung III (BWV 672) J.S. Bacha.
Wariacja 25. Tempo Allegro, metrum 3/8. Po raz pierwszy od początku cyklu powraca rytmika walca i jego taneczna prostota. Aluzja do niemieckiego tańca, prawdopodobnie lendlera poniekąd w stylu Franza Schuberta. Wariacja rozpoczyna się i kończy w tonacji C-dur, pomiędzy znalazły się fragmenty w tonacjach a-moll, f-moll, As-dur.