Strajk generalny w Wielkiej Brytanii w 1926 r. – pierwszy i jedynym strajk generalny w historii Wielkiej Brytanii. Trwał dziewięć dni – od 3 do 12 maja – i objął około 1,7 miliona pracowników, głównie z sektorów przemysłowych. Jego bezpośrednią przyczyną była solidarnościowa odpowiedź związków zawodowych na pogarszające się warunki pracy i płacy w przemyśle węglowym.
Tło Po I wojnie światowej brytyjska gospodarka znajdowała się w kryzysie. Szczególnie ucierpiał przemysł węglowy, który podczas wojny eksploatował swoje zasoby w intensywnym tempie, co doprowadziło do wyczerpania najbogatszych złóż. Dodatkowo, spadające eksporty, rosnące bezrobocie oraz brak modernizacji kopalń sprawiły, że sektor ten zaczął przegrywać konkurencję z krajami takimi jak Niemcy, Polska czy Stany Zjednoczone, które wprowadzały nowoczesne rozwiązania technologiczne.
Sytuację pogorszyła decyzja ówczesnego kanclerza skarbu Winstona Churchilla o przywróceniu parytetu złota w 1925 r. Umocnienie funta sprawiło, że eksport stał się mniej konkurencyjny, co uderzyło w branże nastawione na sprzedaż zagraniczną, w tym w górnictwo.