Rząd wprowadził Emergency Powers Act, aby zapewnić funkcjonowanie podstawowych usług. Do ochrony infrastruktury i przewozów przystąpili żołnierze i ochotnicy, a tabloidowa prasa rządowa (m.in. „The British Gazette”, redagowana przez Churchilla) potępiała strajk jako akt wywrotowy. Równolegle TUC wydawał własną gazetę, starając się przedstawić racje pracowników.

Z czasem kierownictwo TUC zaczęło tracić kontrolę nad lokalnymi komitetami strajkowymi, a obawy przed eskalacją przemocy i możliwością represji ze strony państwa – tym bardziej że rząd zakwestionował legalność strajku – sprawiły, że TUC rozpoczął nieoficjalne rozmowy z Herbertem Samuelem. Choć nie pełnił on już funkcji rządowej, był pośrednikiem między TUC a premierem.

12 maja TUC ogłosił zakończenie strajku bez porozumienia z Miners’ Federation of Great Britain (MFGB), co wywołało poczucie zdrady wśród górników. Rząd obiecał, że nikt nie zostanie represjonowany za udział w proteście, jednak wielu pracowników zostało zwolnionych, a górnicy kontynuowali protesty aż do listopada – bez sukcesu.