Ekologia i zachowanie Żararaka żółtopasa jest wężem nadrzewnym, prowadzącym nocny i zmierzchowy tryb życia. Zamieszkuje stare lub wtórne wiecznie zielone lasy nizinne, obrzeża lasów, wiejskie ogrody, spotykany jest także w pobliżu siedlisk ludzkich. Większość czasu spędzają zwinięte, na ściółce lub na nisko położonych gałęziach, krzewach, pnączach i epifitach, 0,5–5 m nad ziemią. Żerują z zasadzki. Dieta tego gatunku składa się z gryzoni, dydelfowatych, jaszczurek (m.in. Alopoglossus atriventris), płazów bezogonowych oraz owadów. Zarówno młode, jak i dorosłe osobniki wabią ofiarę, poruszając kolorowymi końcówkami ogona. Żararaka żółtopasa jest gatunkiem silnie jadowitym. Dawka śmiertelna LD50 4,5 mg/kg. Gatunek ten odpowiada za około 0,2–5% ukąszeń w obszarze jego występowania. W przypadku ukąszenia przez węża ludzi jego jad powoduje silny ból, obrzęk, podbiegnięcia krwawe, silne krwawienie, pęcherze, gorączkę, zawroty głowy, zmniejszenie reakcji mięśni, martwicę i prawdopodobnie także śmierć, chociaż takich przypadków nie odnotowano. W Ekwadorze, Kolumbii i Brazylii dostępne są surowice, które mogą złagodzić skutki ukąszenia.
Inkubacja jaj odbywa się w ciele samicy, która „rodzi” już wyklute młode, w jednym miocie liczba osobników dochodzi do 17.