Dziecko mówi: „Tak, życie jest cudowne!”, a ojciec chrzestny dodaje, że to najpiękniejsza baśń.
W sąsiednim pokoju bawią się jej dwaj starsi bracia, którzy mają dziewięć i jedenaście lat. Chłopcy też cieszą się życiem, bo są zdrowi, zdobywają dobre oceny i bawią się w najlepsze z kolegami. Lubią jeździć na łyżwach zimą, na welocypedach latem oraz czytać o rycerskich zamkach i odkryciach w Afryce. Jeden z chłopców martwi się tylko tym, że wszystko zostanie odkryte, zanim dorośnie i sam wyruszy na wyprawę.
W domu na piętrze mieszka dalsza część rodziny: starsi chłopcy, którzy także mówią, że życie to najpiękniejsza przygoda i pragną iść naprzód, by cieszyć się wolnością. Ojciec i matka, starsi ludzie, patrzą z uśmiechem na młodych. Mówią, że życie nie toczy się dokładnie tak, jak młodzi myślą, ale jednak się toczy. Uważają, że życie jest zadziwiającą, a zarazem piękną baśnią.
Na poddaszu mieszka ojciec chrzestny. Jest stary ciałem, ale młody duchem i zawsze ma dobry humor. Potrafi opowiadać wiele długich historii z całego świata. Jego pokój wypełniają pamiątki przywiezione z różnych krajów. Na ścianach wiszą obrazy, a szyby w oknach są czerwone i żółte. W dużej szklanej kuwecie rosną zielone rośliny, a w akwarium pływają złote rybki.