W latach dwutysięcznych metody używane do podkładów muzycznych były różne; mniejsze zespoły często używały płyt CD, odtwarzaczy DAT, MiniDisc lub nawet odtwarzaczy MP3, większe zespoły częściej używały komputerów lub samodzielnych urządzeń odtwarzających MIDI i audio z wbudowanymi modułami dźwiękowymi. Sprzęt ten jest czasami widoczny na scenie podczas występu. Jest sterowany przez jednego z muzyków, często perkusistę lub klawiszowca, lub zdalnie przez inżyniera dźwięku.
Kontrowersje Podkłady stosuje się również, gdy niektórzy lub wszyscy członkowie zespołu naśladują grę na instrumentach, synchronizują ruchy ust (lip-synching ) lub korzystają ze ścieżek prowadzących. Potocznie nazywa się to playbackiem.
Z czasem wydarzenia na żywo zaczęły być traktowane jako doświadczenia audiowizualne, z filmami, tancerzami lub dodatkowymi dźwiękami, możliwie wiernie oddające jakość studyjną. Piosenkarze często musieli wykonywać wymagające fizycznie choreografie taneczne, co utrudniało jednoczesne granie i śpiewanie. W rezultacie wielu z nich korzystało z podkładów wokalnych, podczas gdy muzycy grali na żywo. Użycie podkładów muzycznych spotkało się z potępieniem niektórych, ortodoksyjnych krytyków muzycznych. Wielu fanów nie przepada za wykorzystaniem podkładu, uważając, że podważa to integralność i uczciwość występu na żywo.