Powstała 11 grudnia 1920 spółka „Żegiestów Zdrój” na czele której stanął Jędrzej Krukierek, odbudowała uzdrowisko. W latach 1925–1929 wybudowano Nowy Dom Zdrojowy, wg projektu prof. Adolfa Szyszko-Bohusza. Wnętrza były wykończone i wyposażone w najwyższym ówczesnym standardzie. Jak się okazało miał on jednak wady, płaski dach, izolowany jedynie lepikiem podczas opadów przeciekał, problemem było też usuwanie z niego śniegu. Kuracjusze narzekali na małe balkony i brak windy. Budowa budynku podniosła standard uzdrowiska, ale miała też zdaniem niektórych negatywny wpływ na otoczenie. Krytykowano postawienie w poprzek doliny tak dużego budynku, który odcinał zarówno drogę dojazdową, jak i całkowicie uniemożliwiał rozwój zabudowy w jej dalszej części. W efekcie jednak dolina stała się zielonym zapleczem Nowego Domu Zdrojowego i traktem prowadzącym do zdroju Anna.
Dalszy rozwój uzdrowiska zniweczył wybuch II wojny światowej. W czasie wojny w Nowym Domu Zdrojowym mieściła się kwatera młodzieży z Hitlerjugend, szpital wojskowy, który funkcjonował w latach 1941–1943 oraz szkoła policyjna SS. Urządzenia leczniczo-zabiegowe skradziono, kilka budynków zburzono, zaś pozostałe uległy zniszczeniu.