Autorzy zauważyli jednak, że nieczarnoskóre kobiety kolorowe (np. Azjatki czy Latynoski) są nadreprezentowane w relacjach medialnych w podobnym stopniu co białe kobiety, co sugeruje, że mylący termin „syndrom zaginionej białej kobiety” jest raczej wynikiem niedoreprezentowania czarnoskórych kobiet w przekazach medialnych. Analizy wykazały również, że w stanie Luizjana zaginione kobiety mają dwanaście razy większe szanse na uwagę mediów niż zaginieni mężczyźni, mimo że w skali kraju liczba przypadków zaginięć osób obojga płci jest zbliżona.
Oprócz koloru skóry i klasy społecznej jako niesprawiedliwe kryteria decydujące o „wartości medialnej” spraw zaginięć kobiet wskazuje się również takie czynniki, jak domniemana atrakcyjność, sylwetka czy młody wiek. Relacje medialne dotyczące zaginionych czarnoskórych kobiet częściej koncentrowały się na problemach ofiary, takich jak przemoc ze strony partnerów, przeszłość kryminalna czy uzależnienia od narkotyków, podczas gdy w przypadku białych kobiet media zwykle podkreślały ich role jako matek, córek, studentek i osób wnoszących wkład w życie społeczności.