W odpowiedzi na koncepcje Rawlsa, utylitaryzm oraz inne koncepcje ekonomiczne Amartya Sen rozwinął od lat 70. XX w. własną koncepcję, nazwaną perspektywą zdolności (capabilities approach). Zwrócił uwagę, że wszystkie te koncepcje w swoich ujęciach dystrybucji kładą nacisk na mierzenie ilości dóbr i ich użyteczność, co prowadzi do błędnej oceny dobrostanu jednostki lub wspólnoty. Stanowiska te pomijają zakres możliwości, jaki stoi przed podmiotami, czy to działania, jakie można podejmować, czy też to, kim mogą one zostać.
Punktem wyjścia koncepcji jest rozróżnienie zdolności (potencjalne działania i stany, które jednostka może osiągnąć) i funkcjonowania (realizacje zdolności). Zdolności są różne jakościowo. Mają być wyrazem różnorodności życia ludzkiego i różnych wymiarów, w których należy je rozwijać. Są to końcowe efekty (pewien przyzwoity standard życia), a nie środki, za pomocą których się je osiąga (jak np. średni dochód)
Perspektywa zdolności w ujęciu Sena nie była rozwiniętą teorią sprawiedliwości, a jedynie odmienną perspektywą podejścia do sprawiedliwości dystrybutywnej. Spotkałą się z dużym zainteresowaniem innych badaczy, etyków i specjalistów od polityk publicznych.