Od Kemmel na północnym wschodzie rozciąga się niski grzbiet, opadający za miasto Ypres przez Wijtschate, Geluveld i Passchendaele, skręcając na północ, a następnie na północny zachód do Diksmuide, gdzie łączy się z równiną. Pas wybrzeża o szerokości około 16 km znajduje się blisko poziomu morza i otoczony jest wydmami. W głębi lądu teren jest głównie łąkowy, poprzecinany kanałami, wałami, rowami melioracyjnymi i drogami zbudowanymi na groblach. Lys, Yser i górna Skalda zostały skanalizowane, a między nimi poziom wód gruntowych jest bliski powierzchni, jesienią podnosi się jeszcze wyżej i wypełnia wszelkie zagłębienia, których zbocza następnie się zapadają. Powierzchnia gruntu szybko zamienia się w błoto, a na wybrzeżu ruch wojsk był ograniczony wyłącznie do dróg, z wyjątkiem okresów przymrozków, gdy grunt czasowo się stabilizował.
Pozostała część Równiny Flandryjskiej to lasy i niewielkie pola, rozdzielone żywopłotami obsadzonymi drzewami, uprawianymi przez mieszkańców małych wsi i gospodarstw. Teren był trudny dla działań piechoty ze względu na brak możliwości rozpoznania przeciwnika, niemal niemożliwy do prowadzenia działań kawalerii z powodu licznych przeszkód i trudny dla artylerii ze względu na ograniczoną widoczność.