W 1921 roku zainteresował go żebrak Jacobus Alijn, który został modelem do wielu jego prac z tego okresu. Jego styl w zakresie grafiki ewoluował wówczas z przedstawień z przejściami tonalnymi w kierunku dominacji prostych i wyraźnych linii. Po okresie zastoju twórczego nastąpił płodny czas w latach 1925–1926. Postaci ludzkie w jego pracach nabrały wówczas szczupłości i smukłości, pojawiły się subtelne akty i pierwsze portrety. Tworzył prace oparte na motywach z architektury Gandawy, Paryża, Brukseli, Antwerpii, Amiens (z inspiracji żony odbył kilka wyjazdów do Francji). Na skutek pogorszenia się stanu zdrowia w latach 30. XX wieku tworzył mniej akwafort, zajmował się jednak rysunkiem ołówkiem. Podróżował w tym okresie samochodem i szkicował m.in. kawiarnie oraz miejski tłum.

Specjalizował się w ukazywaniu scenek z życia ludu. Lubił przedstawiać sceny ze społecznego marginesu, biedne dzielnice, targowiska, a także teatry. W jego wizerunkach ludzi można dopatrzyć się ironii, a świat przedstawiał przez pryzmat siedmiu grzechów głównych, jednak z poczuciem humoru.