Ich zdaniem musi mu jedynie doskwierać samotność.
Którejś niedzieli chłopiec owija jednego z cynowych żołnierzyków w papier i przekazuje służącemu dla starszego pana. Mówi, że daje mu żołnierzyka, bo wie, jak bardzo jest samotny. Starzec cieszy się z prezentu i zaprasza chłopca w odwiedziny. Rodzice pozwalają mu pójść, więc chłopiec odwiedza stary dom.
Balustrady lśnią, jakby zostały wypolerowane specjalnie na tę okazję. Rzeźbione trąbki w drzwiach zdają się grać na powitanie chłopca. Malec wchodzi do obszernego pokoju ze ścianami pokrytymi tapetą ze świńskiej skóry.
Staruszek dziękuje chłopcu za ołowianego żołnierzyka i za odwiedziny. Wszystkie meble w pokoju trzaskają i skrzypią, jakby też chciały podziękować. Na ścianie wisi portret pięknej, dawno zmarłej kobiety, znajomej starca. Pod obrazem za szkłem leży bukiet suchych kwiatów. Chłopiec mówi, że dorośli uważają, iż staruszek jest bardzo samotny. Starzec odpowiada, że odwiedzają go stare myśli i teraz także chłopiec. Z półki zdejmuje książkę z obrazkami. Na ilustracjach w książce są powozy, żołnierze, rzemieślnicy z emblematami cechów. Starzec idzie do drugiego pokoju po konfitury, jabłka i orzechy.