Profesjonalny system szkolenia żołnierzy i oficerów oraz napływ nowoczesnego uzbrojenia pozwolił rozwinąć Narodową Armię Rewolucyjną na potrzeby przyszłych kampanii dążących do zjednoczenia Chin pod przywództwem rządu w Nankinie.
W 1927 roku, po rozpadzie 1 Zjednoczonego Frontu Kuomintangu i Komunistycznej Partii Chin, kierownictwo Kuomintangu przeprowadziło czystkę wśród komunistów i wydaliło radzieckich doradców z Chin. Po tej zmianie Czang Kaj-szek zwrócił się do Niemiec z prośbą o pomoc w reorganizacji i modernizacji Narodowej Armii Rewolucyjnej. Pomimo ograniczeń nałożonych przez traktat wersalski, który zabraniał niemieckim doradcom wojskowym oficjalnego pełnienia funkcji bojowych za granicą, Republika Weimarska wysłała doradców do Chin. Niemieccy doradcy wojskowi, tacy jak Max Bauer, Hans von Seeckt i Alexander von Falkenhausen, odegrali kluczową rolę w procesie modernizacji Narodowej Armii Rewolucyjnej w latach 1927–1937. Niemy kontynuowali działania swoich radzieckich poprzedników, intensyfikując szkolenia wojskowe i pozyskiwanie nowoczesnego uzbrojenia dla Narodowej Armii Rewolucyjnej.