thumb|Ześlizg strażacki (Seattle, 1916) Ześlizg strażacki – rura trwale zamontowana pomiędzy różnymi piętrami remizy strażackiej, która służy do zapewnienia strażakom szybkiego dostępu do garażu.
Historia Ześlizg strażacki został wymyślony przez amerykańskiego strażaka Davida Kenyona w 1878 roku, będącego wówczas kapitanem 21 Kompanii Strażackiej w Chicago. Kenyon odkrył jego potencjał oszczędzania czasu, gdy znajdował się na trzecim piętrze remizy i układał siano dla koni (w tamtym czasie wozy strażackie były konne) z towarzyszem, gdy rozległ się alarm. W pomieszczeniu znajdował się długi drewniany słup używany do zabezpieczania siana podczas transportu. Nie mając szybszej drogi, towarzysz Kenyona chwycił słup i zjechał dwa piętra w dół, docierając przed strażakami biegnącymi po spiralnych schodach (schody były spiralne, aby uniemożliwić koniom wspinanie się). Kenyon przekonał jednostkę straży pożarnej w której służył, do zainstalowania ześlizgu, w formie testu. Ten pierwszy ześlizg był wykonany z sosny ze stanu Georgia. 21 Kompania szybko zyskała reputację najszybciej przybywającej na miejsce pożaru i pomysł się przyjął. W 1880 roku, po tym jak strażak doznał poważnego skaleczenia nogi drewnianym ześlizgiem, straż pożarna w Worcester w stanie Massachusetts udoskonaliła ten pomysł, wykonując ześlizg z metalu.