VI wojna syryjska - konflikt zbrojny, który toczył się w latach 170-168 p.n.e pomiędzy Egiptem Ptolemejskim pod wodzą Ptolemeusza VI a Imperium Seleukidów pod przywództwem Antiocha IV.
Przyczyny konfliktu Główną przyczyną wybuchu tej wojny był spór pomiędzy tymi dwoma państwami o Celesyrię i Palestynę. Tym razem ziemie te chciał odbić Egipt, który utracił je w 200 p.n.e. w wyniku V wojny syryjskiejB. Bravo, E. Wipszycka, Historia starożytnych Greków, t. III Okres hellenistyczny, Warszawa 1992, s. 159-160 i 259..
I etap wojny W 169 p.n.e rozpoczęły się działania wojenne. Antioch IV wkroczył wraz ze swą armią na teren Egiptu. Wojska ptolemejskie poniosły druzgoczącą klęskę pod Peluzjon, które było niezwykle ważnym portem i twierdzą. Stamtąd władca seleudzki wyruszył wzdłuż wschodniego brzegu Delty Nilu ku Memfis, a następnie ku ówczesnej stolicy Egiptu - Aleksandrii. Przystąpił do oblężenia stolicy wroga. Jednak wkrótce zwinął oblężenie. Uczynił tak ze względu na to, że nie miał wystarczających sił lądowych, ale przede wszystkim nie posiadał floty, która mogłaby dokonać blokady portu. Toteż postanowił wycofać się z powrotem do Syrii. Zostawił jednak silny garnizon w Peluzjon, z myślą o kontynuacji wojny w późniejszym czasieTamże, s. 205-206. .