Bitwa pod Messines – atak brytyjskiej 2 Armii (dowodzonej przez gen. Herberta Plumera) na froncie zachodnim I wojny światowej, przeprowadzony w dniach 7–14 czerwca 1917 roku w pobliżu miejscowości Mesen () we Flandrii Zachodniej w Belgii.
Brytyjskim celem taktycznym było zdobycie niemieckich umocnień na grzbiecie, który rozciągał się od lasu Ploegsteert (nazywanego przez Brytyjczyków Plugstreet) na południu, przez Messines i Wijtschate do góry Sorrel, pozbawiając niemiecką 4 Armię dostępu do wzgórz. Z grzbietu roztaczał się doskonały widok na brytyjską obronę i obszary za Ypres na północy, skąd Brytyjczycy planowali przeprowadzić operację północną, natarcie na grzbiet Passchendaele, a następnie odbicie wybrzeża Belgii aż do granicy holenderskiej. 2 Armia składała się z pięciu korpusów, trzech przeznaczonych do ataku i dwóch na północnej flance, niebiorących udziału w operacji; XIV Korpus znajdował się w odwodzie Kwatery Głównej. Dywizje 4 Armii z Grupy Wytschaete (Gruppe Wijtschate, kwatera główna IX Korpusu Rezerwowego) utrzymywały grzbiet i zostały później wzmocnione przez dywizję z Grupy Ypres (Gruppe Ypern).