W najstarszej księdze zmarłych z 1826 roku nie ma żadnej adnotacji o rozpoczęciu grzebania zmarłych na nowym cmentarzu w polu, stąd można wnioskować, że cmentarz już istniał, jako miejsce poświęcone i przeznaczone do grzebania zmarłych. Podczas wizytacji kanonicznej parafii w 1826 roku, nowy cmentarz poza miastem nawiedził biskup, dokonał lustracji cmentarza, odmówił modlitwę za zmarłych i poświęcił krzyż. Na przyjazd biskupa, cmentarz został ogrodzony drewnianym parkanem i został uporządkowany.
W latach 1850-1852 na cmentarzu grzebalnym wzniesiono dom przedpogrzebowy – kaplicę pod wezwaniem św. Rocha w stylu neobarokowym. Kaplica, pełniąca w istocie funkcję kościoła cmentarnego, stanęła prawdopodobnie pośrodku pierwotnego obszaru cmentarza. Przyjmując pierwotną wielkość cmentarza z 1811 roku obejmującą 6600 łokci kwadratowych, co stanowi około 2340 m2, można podać, iż ogólna wielkość cmentarza wynosiła około 5830 m2.