Pomiędzy dywizjami istniał system awansów i spadków – po zakończonym sezonie po dwie (z dwóch najwyższych poziomów rozgrywek) lub jedna (z Conference 1) najsłabsze reprezentacje zostały relegowane do niższej klasy rozgrywkowej, a ich miejsce zajęły dwie czołowe drużyny Trophy i Conference 1 oraz triumfator Conference 2Tournament Manual, s. 15–16.
Triumfatorów na obu poziomach Conference wyłoniły pojedyncze turnieje, zwycięzcą Trophy została natomiast drużyna, który po rozegraniu dwóch turniejów zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejscaTournament Manual, s. 30: MiejscePunkty 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121
W zawodach Conference 2 rywalizowało siedem zespołów w ramach jednej grupy, zaś w pozostałych turniejach reprezentacje rywalizowały w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym podzielone na dwie lub trzy czterozepołowe grupy, po czym nastąpiła faza pucharowa – czołowa czwórka bądź ósemka awansowała do fazy play-off, a pozostałe walczyły o trofea niższej rangi. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczuTournament Manual, s. 32–35.