W 1260 Zakon poniósł klęskę przeciwko Żmudzinom i Kurom w bitwie pod Durben i był zmuszony oddać południową część Kurlandii za wyjątkiem zamku w Kłajpedzie, który pozostał pod władzą Zakonu Inflanckiego do 1328.
W 1270 na zamarźniętej cieśninie Zakon poniósł klęskę w Bitwie pod Karuze przeciwko żmudzkiemu wodzowi Tranaitisowi i Zemgalom. Jednak w tym samym roku mistrz krajowy Walter von Norteken zajął semigalski zamek Tervete. W 1275 oddziały Traidenisa bezskutecznie próbowały zająć twierdzę w Dyneburgu. W 1279 Zakon poniósł klęskę w bitwie pod Aizkraukle przeciwko siłom Traidenisa.
W 1280 semigalski wódz Namej wyzwolił Tervete i zaatakował Rygę, która została obroniona siłami ochrzczonych Łatgalów z Cesis. Gdy w 1281 mistrz krajowy Konrad von Feuchtwangen oblegał zamek w Terveti z 14 tys. żołnierzy, Zemgalowie zgodzili się płacić trybut i oblężenie zostało zakończone. Od 1286 do 1290 krzyżowcy kompletnie zdewastowali północną część Semigalii i jej mieszkańcy przenieśli się do niepodporządkowanej południowej Semigalii oraz na tereny na Żmudzi leżące na terytorium współczesnej Litwy.