W 1509 Moskale podbili Psków i odtąd graniczyli bezpośrednio z Inflantami.

Koniec istnienia i podział Inflant W ostatnich latach istnienia Zakon miał tylko ok. 150–175 braci zakonnych, którzy dowodzili armią w stylu kolonialnym sformowaną z lokalnej ludności. Szerokie upowszechnianie się Reformacji oraz sekularyzacja Zakonu krzyżackiego w Prusach w 1525 roku w dużym stopniu uczyniły istnienie katolickiego Zakonu inflanckiego pozbawionym sensu. Długotrwały konflikt z arcybiskupem Rygi i Zakonem uniemożliwiał przejście na protestantyzm, sekularyzację Konfederacji Inflanckiej i utworzenie jednolitego państwa. Wewnętrzne konflikty Konfederacji Inflanckiej uwidoczniły się w Wojnie koadiutorów.

We wrześniu 1557 mistrz krajowy Inflant Wilhelm von Fürstenberg w imieniu Konfederacji Inflanckiej zawarł Traktat pozwolski z królem Polski i wielkim księciem litewskim Zygmuntem Augustem o pokoju i wzajemnej pomocy przeciwko Moskwie. Już w 1560, podczas wojny inflanckiej siły cara Iwana IV pokonały siły Zakonu w bitwie pod Ērģeme. Pokonany Zakon zawarł Pakt wileński z Zygmuntem Augustem w którym Inflanty podporządkowały się osobiście królowi. Unia grodzieńska 1566 sformalizowała i wzmocniła włączenie Inflant do Rzeczpospolitej Polsko-Litewskiej.