Kamień książęcy (Kamień Książęcy, , ) – odwrócona baza rzymskiej kolumny z I–III wieku n.e., która od wczesnego średniowiecza do 1414 roku była wykorzystywana przy ceremoniach intronizacyjnych władców Karyntii, znajduje się w Klagenfurcie w Austrii; stanowi ważny historyczny symbol zarówno dla Austriaków, jak i Słoweńców.
Historia Kamień książęcy to odwrócona baza rzymskiej kolumny, która była pierwotnie częścią budynku lub grobowca, pochodzącego z I–III wieku n.e. Element ten mógł być zabrany z Virunum lub z równiny zapewne przed połową VIII wieku. Ceremonia (wcześniej Karantanii) przebiegała z wykorzystaniem kamienia książęcego od wczesnego średniowiecza do 1414 roku, a w zmienionej i ograniczonej formie ceremonia zachowała się do drugiej połowy XVII wieku. Podczas ceremonii przekazywano władzę wraz z wykorzystaniem symbolu kamienia książęcego, a intronizowany władca, mimo, że nie był Słowianinem, musiał podczas ceremonii używać lokalnego języka słowiańskiego, który jest uznawany za przodka języka słoweńskiego. Brak jednak źródeł na to, by chłopi, którzy brali udział w ceremonii uważali się za etnicznych Słoweńców, a sam słowiański język niekoniecznie musiał oznaczać język słoweński. Na kamieniu książęcym siadał kosez – chłop z warstwy wolnych kmieci, który uznawał władzę intronizowanego władcy.