Także liczba tajnych współpracowników Gestapo w jej szeregach była stosunkowo niewielka, a ich rzeczywisty wpływ na funkcjonowanie formacji jest trudny do określenia.
Według pierwotnych założeń, ŻSP miała być ściśle podporządkowana warszawskiemu Judenratowi. W ramach jego struktur utworzono odrębny Wydział XVII (Służby Porządkowej), który miał sprawować nadzór nad ŻSP. Jego przewodniczącym został Leopold Kupczykier. Praktyka pokazała, że Kupczykierowi brakowało wystarczających kwalifikacji i doświadczenia, aby narzucić swą wolę ambitnemu kierownikowi ŻSP, Józefowi Szeryńskiemu. Ostatecznie konflikt z Szeryńskim stał się przyczyną jego dymisji. Na stanowisku przewodniczącego Wydziału XVII zastąpił go Bernard Zundelewicz. Jego relacje z Szeryńskim układały się poprawnie, przy czym jednak on również nie miał większego wpływu na działalność ŻSP. Przewodniczący Judenratu Adam Czerniaków pozostawiał Szeryńskiemu dużą swobodę. Nie sprzeciwiał się m.in. utrzymywaniu przez niego bliskich kontaktów z kierownictwem policji granatowej, postrzegając je jako jeden ze sposobów na przełamanie izolacji, w której znaleźli się warszawscy Żydzi. Obu łączyły bardzo dobre stosunki – także towarzyskie – a Szeryński zaliczał się do wąskiego grona najbliższych współpracowników przewodniczącego.