W 1935 wybrany został z kolei do Zgromadzenia Filipińskiego, z mandatu jednak zrezygnował po otrzymaniu stanowiska komisarza rezydenta Filipin w Waszyngtonie. Piastował je do 1938. Po powrocie do kraju ponownie zasiadł w ławach Zgromadzenia Filipińskiego, został wybrany liderem większości parlamentarnej. W 1941 wybrano go do Senatu, jednak z uwagi na toczącą się wojnę normalne prace parlamentu nie były możliwe. Po inwazji japońskiej na Filipiny był jednym z polityków, którzy podjęli współpracę z okupantem. Po zakończeniu wojny wraz z niektórymi innymi politykami zbiegł do Japonii. Został oskarżony o zdradę i kolaborację, po powrocie do kraju został postawiony przed sądem. Ułaskawiony przez prezydenta Manuela A. Roxasa w styczniu 1948, powrócił do czynnego udziału w życiu politycznym. W 1949 oraz w 1955 ponownie wybierano go do Senatu. W 1952 zresztą krótko był przewodniczącym tej izby filipińskiego parlamentu. Wycofał się z życia politycznego w 1963. Kierował General Bank and Trust Company. Zmarł 30 stycznia 1973.
Przypisy
Kategoria:Filipińscy prawnicy Kategoria:Filipińscy parlamentarzyści Kategoria:Filipińscy ministrowie Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1973