Wybuch I wojny światowej zastał Feliksa Hahna we Lwowie, gdzie pełnił funkcję zastępcy szefa sanitarnego Komendy Obrony Krajowej. Od 4 sierpnia 1914 roku do połowy 1916 roku dowodził kolumną sanitarną 43. dywizji piechoty. Następnie, do końca sierpnia 1917 roku, był dowódcą szpitala polowego nr 1311. Krótko pełnił funkcję lekarza naczelnego komendy uzupełnień 35. pułku piechoty w Morawskiej Ostrawie, by pod koniec 1917 roku powrócić na stanowisko dowódcy szpitala polowego nr 1311, najpierw w Rumunii, a następnie w Albanii (do 15 listopada 1918 roku). Za zasługi w dziedzinie chirurgii został uhonorowany m.in. Krzyżem Rycerskim Orderu Franciszka Józefa (1916) oraz Żelaznym Krzyżem II klasy (1917).
Po zakończeniu I wojny światowej, Feliks Hahn przedostał się z Albanii do Wiednia, a następnie 16 grudnia 1918 roku dotarł do Krakowa, gdzie zgłosił się w komendzie wojskowej. Później udał się do Lwowa, gdzie został wpisany do ewidencji Wojska Polskiego. Na początku 1919 roku, na polecenie szefa sanitarnego ministerstwa spraw wojskowych generała Witolda Hordyńskiego, został skierowany do Żyrardowa, gdzie zorganizował w budynkach pofabrycznych szpital zapasowy dla 1000 rannych.